پرسونا

شهر، بستری است که در آن هویت پیوسته در معرض نگاه دیگری شکل می‌گیرد و بازتعریف می‌شود. انسان در زیست روزمره، برای انطباق با مناسبات اجتماعی، تصویری از خود می‌سازد که به‌تدریج جایگزین تجربه‌ی زیسته‌ی او می‌شود؛ تصویری که گاه آن‌چنان باورپذیر است که مرز میان واقعیت و بازنمایی را از میان برمی‌دارد و دروغ را به حقیقتی زیسته بدل می‌کند.

در این نمایشگاه انفرادی، هنر به‌مثابه بستری انتقادی برای مواجهه با این سازوکار عمل می‌کند. آثار، با تمرکز بر رابطه‌ی شهر، مردم و هنر، هویت انسان معاصر را در بستر زیست شهری بازخوانی می‌کنند. چهره‌های این مجموعه، بیش از آنکه پرتره‌هایی فردی باشند، استعاره‌ای از سوژه‌ی معاصری هستند که در شبکه‌ای از نگاه‌ها، قضاوت‌ها و انتظارات اجتماعی پیوسته بازتعریف می‌شود.