کوک ها ردیفند برای هم آوازی

نمایشگاه انفرادی نقاشی

هنرمند:

آزاده نیکو

سوزنی از زنی لطیف

نوک می‌زند بر تنِ پرنده‌ای سپید.

کوک‌ها ردیف می‌شوند،

گل‌ها از دامن رها،

آسمان خیره به رقص برگ،

پرنده، لابه‌لای شعر، گرم،

خوابش می‌رود تا دور...

زن، همچنان سوزن‌زنان،

گل‌ها را عاشق می‌کند

پرندگان را رها ...

شعرِ من — نه به‌عنوان متن، بلکه به‌ مثابه‌ی کنشی زنده— نقطه‌ی آغازِ رویکردی نو در به‌کارگیری این تکنیک در مجموعه آثارم شد. دوخت‌ها و بافت‌ها، که از کودکی در لباس‌ها و دست‌ساخته‌هایم همراه من بودند، این‌بار به موادی بدل شدند که از دل آن‌ها، زبان بیانی‌ام جان می‌گیرد. ردی از تار و پود رفو شده‌ی بودن‌ها  می ماند  و هر کوک، رشته‌هایی منقطع از حافظه‌ی زیسته و حضور می شود و همچون بُعد چهارمِ تصویر — زمان — امتداد می‌یابد.

فراتر از نخ‌ها و دوخته‌ها، موادِ زیسته —از پوشاک شخصی گرفته تا بافته‌های دستی،گیاهان خشک‌شده حتی اثر زخمِ سوزن بر بافت الیاف — به واسطه‌هایی بدل می‌شوند که در آن‌ها حافظه، زیست و معنا در هم می‌تند.

این مجموعه،کنشی شاعرانه است با نگاهی تأملی و درون‌نگر؛ جایی که مرز میان زندگی و مرگ، رؤیا و واقعیت بر سطح پارچه، همزمان، محو و پیدا می‌شود.